เสียง

เสียงเกิดจากการสั่นของแหล่งกำเนิดที่ทำให้โมเลกุลของตัวกลาง (อากาศ ของเหลว หรือของแข็ง) อัดตัวและขยายตัวสลับกันตามแนวการเคลื่อนที่ของคลื่น จึงต้องมีตัวกลางเสมอ

อัตราเร็วเสียงในอากาศประมาณได้จาก v ≈ 331 + 0.6T โดย T คืออุณหภูมิอากาศเป็นองศาเซลเซียส — อัตราเร็วเสียงเพิ่มขึ้นเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น

ความเข้มเสียง (I) คือกำลังเสียงต่อพื้นที่ตั้งฉาก I = P/A มีหน่วยเป็น W/m²

เพราะหูมนุษย์รับรู้ความเข้มเสียงเป็นสเกลลอการิทึม จึงใช้ระดับความเข้มเสียง β = 10 log(I/I0) หน่วยเดซิเบล (dB) โดย I0 = 10⁻¹² W/m² คือความเข้มเสียงต่ำสุดที่หูเริ่มได้ยิน

เมื่อแหล่งกำเนิดเสียงและ/หรือผู้ฟังมีการเคลื่อนที่สัมพัทธ์กัน ความถี่เสียงที่ผู้ฟังได้ยินจะแตกต่างจากความถี่จริงของแหล่งกำเนิด

ถ้าแหล่งกำเนิดหรือผู้ฟังเคลื่อนที่เข้าหากัน ความถี่ที่ได้ยินจะสูงขึ้น (เสียงแหลมขึ้น) ถ้าเคลื่อนที่ออกจากกัน ความถี่ที่ได้ยินจะต่ำลง (เสียงทุ้มขึ้น) — ใช้อธิบายเสียงไซเรนรถพยาบาลที่เปลี่ยนโทนขณะวิ่งผ่าน

เมื่อฟังเสียงจากสองแหล่งกำเนิดที่มีความถี่ใกล้เคียงกันพร้อมกัน จะได้ยินเสียงดัง-เบาสลับเป็นจังหวะ เรียกว่าบีตส์ (beats) โดยความถี่บีตส์เท่ากับผลต่างของความถี่ทั้งสอง fbeat = |f1 − f2|

การสั่นพ้อง (resonance) เกิดขึ้นเมื่อความถี่ธรรมชาติของระบบ (เช่น เส้นเชือกหรือลำอากาศในหลอด) ตรงกับความถี่ที่ถูกกระตุ้นจากภายนอก ทำให้แอมพลิจูดการสั่นเพิ่มขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด — ใช้อธิบายเสียงในหลอดเปิด/ปิดของเครื่องดนตรี