แรงและกฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน

วัตถุจะรักษาสภาพนิ่งอยู่กับที่ หรือเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงตัวเป็นเส้นตรง ตราบใดที่ไม่มีแรงลัพธ์ภายนอกมากระทำ

กฎข้อนี้นิยาม "กรอบอ้างอิงเฉื่อย" และอธิบายว่าเหตุใดวัตถุถึงไม่เปลี่ยนสภาพการเคลื่อนที่เองโดยไม่มีสาเหตุ — สิ่งที่ต้องอธิบายไม่ใช่การเคลื่อนที่คงตัว แต่คือการเปลี่ยนแปลงการเคลื่อนที่

แรงลัพธ์ที่กระทำต่อวัตถุเท่ากับมวลคูณความเร่ง (F_net = ma) ความเร่งที่ได้จะมีทิศทางเดียวกับแรงลัพธ์เสมอ

เมื่อมีแรงหลายแรงกระทำต่อวัตถุพร้อมกัน ต้องรวมแรงแบบเวกเตอร์ก่อน (แตกแรงเป็นแนวแกน x, y แล้วรวมทีละแกน) จึงจะได้แรงลัพธ์ที่ใช้หาความเร่งได้ถูกต้อง

ทุกแรงที่วัตถุ A กระทำต่อวัตถุ B จะมีแรงขนาดเท่ากันแต่ทิศตรงข้ามที่วัตถุ B กระทำต่อวัตถุ A เสมอ

แรงคู่กิริยา–ปฏิกิริยากระทำกันคนละวัตถุเสมอ จึงไม่หักล้างกันเอง (ต่างจากแรงลัพธ์ในกฎข้อที่ 2 ซึ่งกระทำที่วัตถุเดียวกัน)

แรงเสียดทานต้านการเคลื่อนที่สัมพัทธ์ระหว่างผิวสัมผัสสองผิว มีค่าประมาณ f = μN โดย N คือแรงปกติและ μ คือสัมประสิทธิ์ความเสียดทาน

แรงเสียดทานสถิต (วัตถุยังไม่เคลื่อนที่) มีค่าสูงสุดมากกว่าแรงเสียดทานจลน์ (วัตถุกำลังเคลื่อนที่อยู่) เล็กน้อยเสมอ — จึงต้องออกแรงมากกว่าเพื่อเริ่มขยับวัตถุ เทียบกับแรงที่ใช้ประคองให้มันเคลื่อนที่ต่อ

เมื่อวัตถุอยู่บนพื้นเอียงทำมุม θ กับแนวราบ ให้แตกน้ำหนัก mg ออกเป็นสองแนว: mg sinθ ตามแนวพื้นเอียง (ดึงวัตถุลง) และ mg cosθ ตั้งฉากกับพื้นเอียง (สมดุลกับแรงปกติ N)

ถ้าไม่มีแรงเสียดทาน ความเร่งของวัตถุที่ไถลลงตามพื้นเอียงคือ a = g sinθ — ไม่ขึ้นกับมวลของวัตถุเลย